Home

Een uitvaart gaat vaak als in een roes aan je voorbij. Het verdriet is op dat moment te groot om alles wat er gebeurt en de mensen die aanwezig zijn in je op te nemen. Die hand op je schouder, waar je zoveel steun uit haalde, maar niet meer weet van wie die was. De kaarsen die aangestoken werden door de (klein)kinderen. De tekeningen die op de kist werden gelegd. Maar naast de tranen ook de lach die op menigeen zijn gezicht verscheen bij die ene anekdote. Allemaal herinneringen welke fijn zijn om terug te kijken op een later moment.
Hoe waardevol is het om op een later moment het boek met de foto’s er nog eens bij te pakken en weer door te bladeren en stil te staan bij het mooie afscheid als afsluiting van een bijzonder leven…..